امام صادق(ع):«تقدیرات در شب نوزدهم استو حتمی شدن آن در

شب بیست و یکم و امضای آن در شب بیست و سوم

بگذار تا بمیرم در این شب الهی / ورنه دوبارهآرم رو روی روسیاهی

چون رو کنم به توبه، سازم نوا و ندبه /چندان که باز گردم گیرم ره تباهی

چون رو کنم به احیاء، دل زنده گردم اما/ دل مرده می شوم باز با غمزه گناهی

گرچه به ماه غفران بسته است دست شیطان/ بدتر بود ز ابلیس این نفس گاه گاهی

ای کاش تا توانم بر عهد خود بمانم / شرمنده ام ز مهدی وز درگهت الهی

تا در کفت اسیرم قرآن به سر بگیرم / چونبگذرم ز قرآن اُفتم به کوره راهی

من بندگی نکردم با خویش خدعه کردم / ترسمکه عاقبت هم اُفتم به قعر چاهی

با اینکه بد سرشتم با توست سرنوشتم / دانمکه در به رویم وا می کنی به آهی

ای نازنین نگارا تغییر ده قضا را / گر تونمی پسندی تقدیر کن نگاهی

دل را تو می کشانی بر عرش می کشانی /بال ملک کنی پهن از مهر روسیاهی

دل را بخر چنان حُر تا آیم از میان بُر/ بی عجب و بی تکبّر از راه خیمه گاهی

امشب به عشق حیدر ما را ببخش یکسر / جانحسین و زینب بر ما بده پناهی

آخر به بیت زینب بیمار دارم امشب / از مامگیر او را جان حسن الهی

در این شب جدایی در کوی آشنایی / هستم چنانگدایی در کوی پادشاهی

انیس قلب خود تنها خدا کن / خدا را در دلشبها صدا کن

ز خوف حق چو اشکی را چکاندی / به حال اینرفیقت هم دعا کن . . .

بنگر به مرتضی که در این ماه روزه را ،با بوسه از لب پسر افطار می کند. . .